2e zweetwerktraining

Zondag 23 oktober het is nog vroeg als de wekker gaat. Zachtjes kruip ik uit bed om zo mijn vrouw niet wakker te maken. Ook op de gang en op de trap loop ik nog muisstil zodat onze dochters ook nog even lekker kunnen slapen. Beneden in de woonkamer kleed ik mij snel aan en laat daarna Pien en Pleun nog even kort uit voordat wij vertrekken. Buiten is het nog erg mistig en code geel is afgegeven door het KNMI in verband met het slechte zicht op sommige wegen. Ik besluit toch te gaan rijden en de ruim 2 uur durende rit te trotseren. Eenmaal op de snelweg valt het slechte zicht door de mist mee en de reis gaat voorspoedig. Op een paar stukken toch nog wel dichte mist gehad maar dat mocht geen naam hebben en zonder enige vorm van vertraging komen wij aan op de plaats van bestemming. Will was nog even aan het lopen met een andere cursist en Ernst stond al te wachten op de parkeerplaats met zijn twee teckels, dwerg ruwhaar teckel Guus en het broertje van onze Pleun Ed (Aart v.d. Grote Kleine Jagers).  Nadat wij elkaar de had hebben geschud snel Pien en Pleun even uit de auto gelaten want die vonden het wel lekker om even de pootjes te strekken na zo’n lange rit. Na een poep en een plas de dames weer in de auto gedaan en kort daarna kwam Will aangereden.

Het was weer gezellig en onder het genot van koffie en thee met een lekkere bastogne koek werd er eerst even wat bijgekletst want we hadden elkaar alweer een poosje niet gezien. Om de spits af te bijten mocht Ernst Ed uit de auto halen. Dit werd het derde spoortje wat Ed nu met zijn leeftijd van 4,5 maand mocht gaan uitwerken. Het werd een spoor van 250 meter met twee haken en 4 verwijspunten. Ed had er duidelijk zin in en liep vol spanning mee naar het spoor. Bij de aanschotplaats werd de zweetlijn bij Ed aan gedaan en nadat ernst nauwkeurig het wondbed had geïnspecteerd mocht Ed aan de slag. Ed nam even de tijd om zelf ook het wondbed aan te nemen en ging vervolgens met een heerlijk zwiepend staartje aan het werk. Het was mooi om dit team samen te zien werken en wat leuk ook om onze puppy’s zo aan het werk te zien. Daar zijn wij als kleinschalige fokkers dan toch wel heel erg trots op. Ik kan natuurlijk nog een heel verhaal schrijven hoe Ed dit spoor heeft uitgewerkt maar voor een kleine impressie hiervan verwijs ik u naar het onderstaande filmpje:

Nadat Ed zijn spoor gelopen had was het de beurt aan Pleun. Voor Pleun werd dit het tweede oefenspoor bij Will. Wij trainen bewust nog niet te veel met onze Pleun om haar niet te overprikkelen. De training 1x per maand is voldoende en daarnaast worden de gewone gehoorzaamheidstrainingen ook nog gedaan bij de jachthondenschool. Wat mooi om te zien was dat ook Pleun vol zin naar het spoor toe liep. Het wachten op de plaatst in een bos met zoveel luchtjes en mogelijk verwaaiing van de aanschotplaatst was nog wat te veel van het goede. Nadat ik Pleun had opgehaald tilde ik haar op en zette haar neer net voor het wondbed. Daar werden alle geurtjes druk opgesnuffeld en vervolgens ging Pleun volt te werk. Mooi is het om te zien hoe zo’n kleine teckel echt gemaakt lijkt te zijn voor dit werk. Ze werken zo natuurlijk alsof ze niet beter weten. Natuurlijk moet er hier en daar nog geschaafd worden maar van nature lijkt het er gewoon in te zitten. Pleun liet mooi en vlot werk zien. Ze was vrij spoorvast en liet zich niet snel de verleiding in gaan. De verwijspunten werden mooi aangegeven en ik nam dan ook de moeite om ze daarbij even te belonen voordat ze weer verder ging. Op deze manier leer je de hond aan stil te blijven staan bij dergelijke verwijzingen voordat ze het spoor verder uitlopen. Ook de wondbedden werden mooi verwezen. Daar was het dan soms even zoeken welke kant het spoor daarna opging. 1 ding is overduidelijk…… werken wil Pleun wel en ze heeft zeker de wil om het spoor uit te werken. Meer dan tevreden kwamen wij samen aan mij het stuk. Een mooi vel van een ree lag aan het einde van het spoor. Nadat Pleun flink beloond was werd door Will de breuken aan mij en Pleun uitgereikt. Trots op onze kleine meid heb ik haar breuk aan haar halsband gedaan en de tweede breuk in mijn hoedrand vast gemaakt.

Zelf kon ik de camera niet hanteren tijdens dit spoor maar gelukkig heeft Ernst een aantal mooie foto’s gemaakt. Deze foto is vervolgens door mijn Corina bewerkt.

_evl1531

Pleun aan het werk

 

Nadat Pleun gelopen had was inmiddels ook Martin gearriveerd in het bos samen met zijn jongste dochter en Aafje v.d. Grote Kleine jagers. Aafje is een zusje van Pleun en Ed en kwam hier haar eerste zweetspoortje lopen. In de tuin bij Martin had ze al wel enkele korte sleepjes gelopen maar dit werd het eerste zweetspoor voor hun samen. Zij waren iets later omdat zij door de dichte mist iets later waren vertrokken maar dat mocht de pret niet drukken. Aafje is echt al een kleine Pien aan het worden. Zij lijkt heel erg veel op haar moeder qua kleur en bouw. Martin kreeg duidelijke tekst en uitleg van Will toen hij eerst een spoor mee kon lopen terwijl Pia en Hanna een andere voorjager met haar dwerg langhaar teckel een spoor uitwerkten. Na dit spoor was de beurt aan Martin en Aafje zelf. Voor een eerste keer ging het heel erg goed. Aafje vond het erg interessant en heeft hard gewerkt op het spoor en laten zien dat ze er aanleg voor heeft. Martin heeft er in trans achter aangelopen en heeft alles zoveel mogelijk opgenomen wat Will hem vertelde tijdens het spoor en wat Aafje hem toonde. Hieronder een kort filmpje van hun nazoek op dit zweetspoor:

Terwijl Martin nog op zijn roze wolk zat liepen wij terug naar de auto’s Aafje mocht daar even uitrusten in haar Bench en Pien mocht eruit om har spoor te lopen +40 uur oud en +/- 1400 meter lang. Pien heeft al redelijk wat sporen gelopen en ook natuurnazoeken mogen doen en kent het spelletje al wel. Vorige keer moest ze er wel weer even inkomen dat was toen haar eerst kunstspoor na haar nestje. Vandaag was het anders. Ik had weer een zeer zelfverzekerde Pien aan de lijn en ondanks de vele verleidingen op het spoor week ze er niet vanaf. Deze leken haar niet te deren. Pas op het einde ging de neus een paar keer om hoog een nabij gelegen vossenbouw leek even roet in het eten te gooien maar ook dit keer kon Pien zich herpakken. Het spoor werd weer aangenomen en met een goede lijnspanning wist zij mij bij het eindstuk te brengen en nam deze zoals ik van haar gewend ben in bezit. Het was een prachtig spoor door verschillende vegetatie heen. Will ik heb ervan genoten en van het werk wat Pien heeft getoond. Zeer tevreden heb ik de breuken voor Pien en mij in ontvangst genomen en wat was ik weer trots op mijn kleine Teckel een echte Grote Kleine Jager. Mooi is het dan om ook dit jachtinstinct terug te zien in Ed en Aafje. Hopelijk komt Odie ook weer mee tijdens de volgende training. Die was helaas verhinderd in verband met een drukjacht van zijn baasje. 1 voordeel voor Odie. zijn baas Barend wist wederom maarliefst 3 wilde zwijnen te schieten dus aan vellen en zweet geen gebrek voor Odie…..

Hieronder nog een foto van het spoor van mij en Pien. Deze foto is ook gemaakt door Ernst en vervolgens nog nabewerkt door mijn vrouw Corina van CKR-foto:

pien-en-erik

Zien heeft de breuk weer binnen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *